Eng, maar ben blij dat ik het heb gedurfd

Door Silvia Aardelaar op 24 juni 2013

Juni 2013 heb ik 2 ogen laten laseren bij visus oogkliniek. Mijn sterkte was -2,50 met een kleine cylinderafwijking.

Ik heb er jaren over gedaan om deze beslissing te nemen omdat ik het gewoon doodeng vond om te laten doen. Doorslaggevend waren voor mij de vele oogontstekingen die ik de afgelopen jaren ondervond door het gebruik van zachte contactlensen. De kwaliteit van contactlensen is de afgelopen jaren achteruit gegaan. Tevens heb ik een berekening gemaakt van kosten operatie vs lensen/vloeistof/bril t/m mijn 65e jaar en mijn partner wilde een deel bijleggen :o)

Door ervaringen gehoord van deze kliniek van 2 bekenden via via en nadat ik een paar contacten vanaf deze website heb gemailed voor meer informatie, ben ik naar visus oogkliniek geweest in Rotterdam. De controle is daar vlot en pijnloos verlopen. Door de druppels in je oog kon ik 24 uur niet goed kijken. Je ogen zijn continu aan het focussen waardoor je je even draaierig kunt voelen. Je kunt dus echt niet alleen naar de controle.

De avond voor de operatie kreeg ik ineens de angst en zenuwen in mijn lijf waardoor ik erg ging twijfelen. De dag van de operatie ben ik met partner om 14:30 uur naar de kliniek gegaan. Stijf van de zenuwen en ik was echt doodsbang moet ik eerlijk zeggen. In de ontvangsthal moest ik wachten voor de laatste controle. Een vrouw die 2 uur eerder was gelaserd zat daar met haar zonnebril op en vertelde dat het echt wel meevalt. Dat stelde mij iets op mijn gemak. Ik vond het stoffig in de ontvangsthal en dat vond ik niet prettig. Straks is toch het flapje van je oog open en je zal maar zo"n stofwolk in je ogen krijgen... Ik wist overigens niet dat je met een groepje van ca 6 personen werd behandeld (om de beurt naar binnen). Het voelt daardoor alsof je gewoon een nummer bent terwijl je toch een angstige dure operatie ondergaat. Ik vond het niet fijn dat dit een verrassing was, ik had dit liever vooraf gehoord.

Na de controle bij de arts werden we dus met een groep van ca 6 naar een andere wachtruimte geleid. Daar vertelt een assistente de volgorde van wat er gaat gebeuren alsof je in een attractie gaat stappen. Je trekt je een operatiehemd, schoenenkapje en haarkapje aan. Een voor een wordt je naar binnen geroepen door de assistente. Daar lig je op een operatietafel en plaatsen ze een ogenspreider op je linkeroog. Dit voelt wat vervelend maar doet geen pijn. Je moet dan naar beneden kijken alleen ik zag helemaal niks! Ik kon dus ook niet naar beneden kijken omdat ik niet wist wat mijn oog deed. Ineens zat hij goed (blijkbaar) en werd de ring geplaatst. Oef, dat vond ik echt vervelend. Alsof ze je oogballen door je hoofd willen drukken. Het doet geen pijn maar het is gewoon een vervelend gevoel. Dan begint de laser het flapje te maken. Dat voel je amper. Dan komt het andere oog. Daar zag ik nog wel iets toen de oogspreider werd geplaatst en kon ik naar beneden kijken. Ik dacht, ik kan het nu wel zien, is mijn rechteroog dan blind geworden? Met rechts zag ik nl nog steeds niks. De ring op het linkeroog werd ook goed geplaatst en was ook weer erg vervelend. Niet pijnlijk maar vervelend. Ook de laser voor het flapje ging prima. De arts vertelt wat hij doet en telt af. Dat is erg prettig en geeft je een gerust gevoel omdat je weet wat er gaat gebeuren en hoe lang je nog bezig bent. Het duurde ca 27 seconden maar die duren wel lang als je zo bang en gespannen bent. Toen ik moest opstaan was ik heel duizelig. Je ziet heel wazig omdat het flapje los zit. Dat zie je zelf overigens niet. Je ziet gewoon heel wazig. Dan moet je ca 10 min wachten in de wachtruimte waar je partner ook kan zijn. Die tijd had ik ook ff nodig om bij te komen. Dan ga je naar de tweede operatieruimte waar je wordt gelaserd. Je gaat zitten en de stoel gaat naar achter. Daar krijg je weer een ogenspreider en zie je een grote rode wazige vlek waar je in moet kijken. Je ziet een groene laser waar je in moet kijken. Ook deze arts (wolters) telt af en!
verteld precies wat hij aan het doen is. Dat is weer geruststellend omdat je weet hoe lang het duurt. Goed luisteren naar de artsen en doen wat ze zeggen is het belangrijkste zeiden ze. Bij mijn linkeroog was er een kleine schaaf gevormd (erosie) waardoor een bandagelens werd geplaatst. Ook dit laseren duurt niet lang. Ik had gehoord dat het flapje maken het meest vervelende is maar ik vond zowel het flapje maken als de laserbehandeling zelf niet fijn en even rot. Na de laser mag je uitrusten in de rustkamer. Ik was weer duizelig en had echt behoeft om rustig bij te komen. Ik was de laatste van de groep die werd behandeld en kwam als laatste in de ruimte. Omdat de meesten een partner bij zich hebben is het druk in die ruimte. Veel mensen snappen niet dat je misschien even moet bijkomen. Dat vond ik echt niet prettig. Ik was echt even de weg kwijt en de uitleg van de nazorg begon eigenlijk direct. Ik heb daar helemaal niks van meegekregen omdat ik nog moest bijkomen. Gelukkig heb ik een partner uit duizenden die alles heeft opgenomen. Om ca 17:00 uur ging ik naar huis.

Ik zag behoorlijk wazig na de behandeling en wilde mijn ogen liever dicht houden. Het voelt alsof je heel veel zand in je oog hebt. Thuis ben ik op bed gaan liggen en heeft mijn partner de tijden in de gaten gehouden om te druppelen want ik moest echt nog bijkomen van de behandeling. De dag erna voelde ik me een stuk beter maar heb het heel rustig aan gedaan. De dag na de operatie besefte ik dat ik kon kijken zonder bril of contactlensen. Ik ben daar zo ongelofelijk blij mee. Er viel echt iets van mij af.

Bij de nacontrole zag ik voor 100% terwijl de prognose 80% was. De bandagelens is weggehaald met een pincet en daar voelde je echt helemaal niks van. 2 dagen na de operatie heb ik even auto gereden maar ik voelde mij daar nog niet zeker bij.

Het is nu 4 dagen na de operatie en mijn ogen voelen nog wat moe. Ik vind het nog eng omdat je nog niet in je ogen mag wrijven dus ik slaap met de bril die je van visus meekrijgt.

Over 2 weken moet ik langskomen en ik ben benieuwd hoe het de komende tijd zal gaan.

Het is een ingreep die mij niet is meegevallen maar ik ben er tot nu toe blij mee dat ik het heb gedaan.

Wie mij wil mailen met vragen kan dit doen via aardelaar at gmail punt com