Goed zicht na Lasik bij Care Vision

Door Esther Heesbeen op 11 november 2007

Vandaag, om precies te zijn om kwart voor 11, heb ik een lasik behandeling gehad bij care vision. Ik werd er heen gebracht door mijn moeder, want je mag onder geen beding zelf terugrijden. Ik moet toegeven dat ik behoorlijk nerveus was. Meer de angst voor het onbekende dan bang voor eventuele pijn of missers hoor. Een beetje als bij de tandarts. Je weet niet wat je kunt verwachten, dus dat is eng.

Ik kreeg een kwartiertje voor de behandeling een diazepammetje, een pilletje om rustig te worden. Dit hielp niet, voor zover ik zelf kon beoordelen.

Om kwart voor elf werd ik binnengeroepen. In een kamertje voor de behandelkamer werden mijn ogen gedruppeld en werd het gebied rond mijn ogen ingesmeerd met jodium.

Ik kreeg verder een soort slabbetje om en slofjes om mijn schoenen. De arts en de assistenten droegen allemaal steriele operatie kleding.

In de behandelkamer stond het laserapparaat, en een soort bed waar ik op moest gaan liggen. Ik moest mijn handen naast mijn lichaam leggen en op mijn kiezen bijten. Dit om me beter te kunnen concentreren op het ´rode lichtje´. Ik kreeg nog een kapje rond mijn rechteroog, een klem om knipperen te voorkomen en weer druppels. Vervolgens ging het allemaal heel snel. De arts vertelde dat het even donker kon worden voor mijn oog. Dit was inderdaad het geval. Vervolgens werd ik recht onder het laserapparaat gelegd. Ik moest me concentreren op het rode lichtje. Dit was geen probleem.

De assistent zei zoiets als ´zeven seconden´ en later ´twee seconden´, en het eerste oog was klaar. Het rook overigens wel vies, een beetje als verbrand vlees. Het flapje werd teruggelegd en er werd met een wattenstaafje of zo overheen gestreken om het glad te leggen.

Toen was het de beurt aan mijn linkeroog. Dezelfde procedure.

Ik mocht voorzichtig op staan, ik werd weer afgepeld in het kamertje ernaast en kreeg twee charmante doorzichtige plastic oogkapjes opgeplakt. Ik leek wel een kever. Daarna moest ik in de wachtkamer even wachten op de controle. Die was al na een kwartiertje. Alles zag er goed uit. Ik kreeg een zakje vol druppels mee naar huis waarmee ik de eerste weken wel zoet ben.

Morgen moet ik voor controle, ik ben benieuwd.

Eenmaal thuis ben ik meteen mijn bed ingegaan, na de eerste druppelronde. Mijn ogen waren al aardig aan het branden, en het leek inderdaad of er een handje zand in zat. Een heel vervelend gevoel, niet pijnlijk, maar wel vervelend. Je mag niet wrijven of zo, dus dat is lastig. Zo heb ik van half 1 tot vier uur in bed doorgebracht. Ik had zelfs heel even spijt, zo van waarom moest ik dit nou weer zo nodig. Maar toen ik om vier uur, na nog twee druppelrondes uit mijn bed kwam ging het al een stuk beter. Het zand is er uit en ik kan al heel goed zien!! Ongelofelijk.

Ik ben benieuwd hoe het morgen bij de controle er uit ziet. Maar ik ben al heel tevreden!!!