Had ik dit maar eerder gedaan...

Door Yvonne Feith op 15 mei 2012
Ooglaseren stond al jarenlang bovenaan mijn verlanglijstje, maar ja, de kosten...

Vanaf mijn 10e ben ik gezegend met ogen die steeds slechter werden. Dolgelukkig was ik toen ik op mijn 16e contactlenzen mocht (1986), want een bril op mijn neus heb ik nooit leuk gevonden (behalve een zonnebril...).

Na 5 paar lenzen en 25 jaar later, heb ik vorig jaar dan toch de stap genomen. Met het oog op de stijgende ziektekosten in 2012 en met de grote vraagtekens over de hoogte van de vergoeding ben ik gaan bellen voor een afspraak.

Van een zeer goede kennis hoorde ik de goede berichten over International Vision Centers in Amsterdam. Hij had alles al uitzitten pluizen en met zijn zeer kritische blik had hij, met volle tevredenheid, zijn ogen daar laten laseren.
Ik heb er dan ook niet aan getwijfeld zelf ook vanuit het oosten van het land naar Amsterdam te gaan voor een behandeling.

Het meest vervelende vond ik zelf dat ik mijn lenzen ruim 4 weken voor het 1e onderzoek niet meer in mocht en dus weer met een bril moest rondlopen...

Op vrijdag 18 november had ik mijn 1e afspraak en werden mijn ogen uitgebreid onderzocht. Dit alles door zeer vriendelijke, geduldige en zeer vakkundige mensen.
Volgens dokter Zandbergen had ik een slagings kans van 80%. Vanwege mijn vlakke hoornvlies zou ik 1x gelaserd kunnen worden.

Met andere woorden: Nu had ik bijna -6 aan beide ogen en een kans van 20% dat dit -1 zou worden na het laseren. Ik mocht er rustig over nadenken, maar de knoop was snel doorgehakt (-1 of -6 was voor mij al een groot verschil). Voordat ik bij de kliniek weg ging was de afspraak al gemaakt.... Dinsdag 22 november ging het gebeuren. De aanbevolen behandelmethode: FEMTO LASIK en PTA (gepersonaliseerde behandeling).

Het aftellen was voor mij begonnen (nog 4 dagen met bril...). Ik zag er totaal niet tegenop, was absoluut niet zenuwachtig. Zelfs niet op het moment dat ik weer de kliniek binnen stapte. De sfeer is prettig en er werken zeer fijne en vakkundige mensen. Mijn ogen werden nogmaals onderzocht om er zeker van te zijn dat alles goed was en of er niets veranderd was. Alles wordt heel precies gecheckt en (nogmaals)verteld wat er gaat gebeuren.

Met nog 3 andere mannen werd ik opgehaald en meegenomen naar een ruimte vlakbij de operatiekamer. We kregen een mutsje op en speciaal jasje aan en hoesjes voor over onze schoenen en niet te vergeten de verdovings druppels in onze ogen. Er werd nogmaals verteld wat er ging gebeuren en dat er bij het echte laseren een brandlucht te ruiken zou zijn waar we niet van moesten schrikken. Duidelijk toch?

Toen ik aan de beurt was werd ik opgehaald en naar de operatiekamer gebracht. Daar mocht ik op een speciale (verwarmde) stoel liggen. Vol goede moed deed ik mijn ogen wijd open. Nu zijn mijn ogen best klein en liggen ze ook nog eens wat dieper, maar gelukkig kwam er een klem op (niet helemaal prettig!) zodat je oog zo wijd mogelijk open is en je niet meer kan knipperen. Daarna werd er een soort ring omheen geplaatst, zodat je oog vacuum gezogen wordt en dus niet meer kan bewegen. Dit was voor mij het minst prettige van de behandeling. Bij mijn rechter oog werd er 2x een poging gedaan om deze ring te plaatsen (best pijnlijk!) en bij mijn linkeroog zelfs 3x!!! Ondertussen werd mijn hand vastgehouden en werd ik heel geduldig gerustgesteld. En dokter Zandbergen was zéér geduldig! De flapjes waren gemaakt en het ergste had ik gehad!

Na het maken van de flapjes moest ik even wachten. Daarna werd ik meegenomen naar een andere ruimte waar het echte laseren ging beginnen. En inderdaad rook ik een brandlucht. Het meest vervelende van het laseren zelf was het rode lichtje waar ik naar moest blijven kijken en wat je af en toe echt even niet ziet.
Na afloop kon ik mijn ogen nauwelijks openhouden. Mijn ogen bleven tranen. Ook had ik een branderig gevoel.

Al snel mocht ik bij dokter Zandbergen komen voor de nacontrole. Hij gaf me een groot compliment, want het plaatsen van de "ringen" was in mijn geval niet makkelijk vanwege de "grootte" van mijn ogen en omdat ze vrij diep liggen. Hij vertelde me dat bij 9 van de 10 mensen dit echter geen problemen gaf. Gelukkig had hij me dit van te voren niet verteld! Niet dat ik dan mijn ogen niet had laten laseren, maar dan was ik wel wat zenuwachtiger geweest!
Mijn ogen werden goedgekeurd en ik mocht weer naar huis. Met een zonnebril op!

Vier uur lang (dit hadden ze van te voren al verteld) bleven mijn ogen tranen en kon ik ze niet openhouden. Dit kwam ook door het branderige gevoel. En het grappige was dat het na 4 uur echt weg was en ik de ondertiteling van de tv. kon lezen... Wauw!!
"s Avonds naar bed zonder het eerst schoon moeten maken van de lenzen en geen bril op het nachtkastje leggen... Een rare ervaring, wat een genot!

De volgende dag terug naar Amsterdam voor de nacontrole. In de trein was ik continu aan het testen wat ik allemaal al kon lezen. En dat was echt niet normaal....ik kon alles lezen!!!
De nacontrole verliep wederom uiterst secuur en alles was goed!

Voor de controle na een maand en half jaar ben ik naar Nijmegen gegaan, omdat dit voor mij een stuk dichterbij is. Ook hier nemen ze de tijd voor je en zijn ze erg secuur en vakkundig en er heerst een prettige sfeer.
Ik ben zeer tevreden en nog steeds elke dag erg blij met het resultaat (met links zie ik 120% en met rechts zie ik 100%...).
Achteraf denk ik: "had ik dit maar eerder laten doen....!"

Tegen iedereen die twijfelt zou ik willen zeggen: "Ga naar International Vision Centers!"
De mensen zijn er zeer vakkundig en erg vriendelijk, maar zeker ook eerlijk. Er worden geen risico"s genomen, het zijn namelijk wel je ogen....!