Herstel gaat traag

Door Anja Gort op 14 januari 2005

Twee maanden geleden heb ik mijn ogen laten laseren m.b.v. de PRK-methode (beiderzijds -3,5 met een lichte cylinder).
Ik heb voordat ik het besluit nam eerst zeer uitgebreid informatie ingewonnen bij meerdere klinieken, en tevens advies van een oogarts gevraagd over wáár ik het beste mijn ogen kon laten laseren. Er waren meerdere klinieken die goed waren, mijn keuze is gevallen op VisionClinics omdat die dus aanbevolen was, goed uit de test kwam van de Consumentenbond, en een zeer goede indruk maakte bij de voorlichtingsavond die zij organiseerden voor belangstellenden. Tevens wordt VisionClinics deels door mijn verzekeringsmaatschappij vergoed, wat naar mijn idee ook iets zegt over de kwaliteit.

Ik heb eerst een zeer uitgebreid vooronderzoek gehad, verricht door een optometrist van de kliniek, en aansluitend een uitgebreid onderzoek plus een gesprek door en met de behandelend oogarts die alle voors en tegens heeft besproken. Al met al duurde dat ruim twee uur. Er werd uitgebreid de tijd voor me genomen. En er is ook duidelijk ingegaan op het feit dat niet iedereen even snel en goed geneest. De tijd die je uit moet trekken voordat het genezingsproces helemaal is voltooid is 6 maanden. De meesten zien na 6 weken alweer goed, maar sommigen genezen trager en vindt er na drie maanden nog steeds herstel plaats.

De behandeling zelf viel ontzettend mee. In totaal stond ik na drie kwartier weer buiten. Vooraf werden de ogen gedruppeld met sterke verdovingsdruppels en kreeg ik meteen de standaard valium om rustig te zworden/blijven plus alvast een pijnstiller voor wanneer de verdovingsdruppels uitgewerkt zouden zijn. Tevens werd door een assistente uitgebreid verteld welke oogdruppels/medicijnen ik na de behandeling moest gaan gebruiken. Voor nood kreeg ik zelfs verdovingsdruppels mee, die echter niet gebruikt moesten worden omdat ze vertragend werkten op de genezing. Was dus echt alleen voor als de pijn onhoudbaar was. Alles was keurig met een toilettasje meegeleverd, dus geen rit naar de apotheek nodig. Tevens kreeg ik een erg grote afsluitende zonnebril omdat ik erg overgevoelig voor licht zou zijn de komende dagen, plus een cap tegen de zon omdat ik nog een aardig tijdje in de auto moest zitten voordat we thuis waren. Voor de nacht kreeg ik een gepolsterde soort skibril mee, opdat ik niet per ongeluk in mijn ogen zou gaan wrijven tijdens het slapen.

Beide ogen werden vervolgens achter elkaar behandeld. Allereerst werd in de ogen afgetekend moet de stand exact is tijdens het rechtop zitten (je oog vervormt iets tijdens het liggen). Daar voelde ik helemaal niets van.
Op de behandeltafel werd het te behandelen oog eerst goed schoongemaakt, de wimpers vastgeplakt opdat er geen oogharen in het oog zouden vallen, en met een spreider werden de oogleden vastgezet opdat je ze niet dicht kon doen. Van dat alles voelde ik weer amper iets, op z"n hoogst een beetje druk.
Nadat er een druppel alcohol met behulp van een ring op de juiste plaats was ingewerkt kon het epitheel van het oog geveegd worden waarna gelaserd werd. Tijdens dat laseren moest ik in een rode lamp kijken om het oog in één positie te houden. Dat ging bij het eerste oog prima, bij het tweede oog maakte ik onbewust een te forse beweging met mijn oog waardoor de apparatuur afsloeg. Normaal gesproken corrigeert de laser 200 keer per seconde voor bewegingen, maar deze beweging was te grof. Mij werd later verzekerd dat het totaal geen invloed had op de kwaliteit van de behandeling. Door het instellen van de benodigde hoeveelheid straling op verschillende plaatsen werd het programma na het afslaan gewoon afgedraaid.
Dat laseren is overigens niet één keer, maar meedere malen, waarbij op het laatst met een vochtige doek steeds even over je oog werd gewreven om de kuiltjes op te vullen met vocht waardoor alleen de hogere heuvels geegaliseerd zouden worden. Al met al 7 á 8 keer gelaserd per oog (gedurende een aantal seconden). Ik voelde er absoluut niets van. Meteen kreeg ik een bandagelens.
Vervolgens was het andere oog aan de beurt.
En dan het grote moment als je weer overeind komt: Ik zag dat het vijf uur was op de klok op afstand! Maar ik zag het wel met een vreemd dubbel beeld.

De rit naar huis leek langer dan het uur wat er voor stond, omdat je, afgezien van dat je toch wat ontdaan bent, last hebt van je ogen, en alles ondanks de zonnebril veel te licht aan de ogen was. Met de ogen dicht ging het verder prima.
Die avond was het prima uit te houden, en ik had veel plezier van mijn schema die ik had gemaakt om de 48 druppels/zalfjes/pillen die ik per dag moest gebruiken op af te kunnen tekenen. Want op een gegeven moment weet je niet meer of je ze genomen hebt of niet. Vooral ook omdat ik wat duf was door de codeine die in de paracetamol/codeinepillen zat die ik vier maal per dag tegen de pijn moest nemen.
Ondanks de nog sterkere pijnstillers die ik daarnaast mee had gekregen bleek de tweede dag (zoals ze al voorspeld hadden) een hele zware te zijn. Dit komt doordat het epitheel van buitenaf weer aangroeit (herstel duurt drie dagen) en halverwege die bandagelenzen gaan schuiven over het deel wat nog niet hersteld was. Die eerste dag blven ze wel op hun plaats plakken, en de derde dag gbibberden ze prima over het geheel herstelde oog. Maar die tussenfase was vervelend.
Ik kon het me vooraf niet voorstllen dat ik met gesloten gordijnen en zonnebril op zou zitten, maar het bleek echt waar te zijn. Gelukkig had ik voldoende tv-programma"s waar je naar kon luisteren opgenomen. Bijkomend voordeel is dat je je ogen, als je die richt op de tv, weinig beweegt, wat gewoon prettiger voelt. Ik kon absoluut niet koken of andere klusjes doen.
Eén dag na de behandeling moest ik bij de optometrist terug komen die bekeek of de lens goed zat en of het oog er rustig uit zag. Drie dagen na behandeling werden de lenzen verwijderd door de optometrist, iets wat even wat naar voelt. Ze druppelen echter van tevoren opdat de lens goed glijdt, en het is zó gebeurd, een seconde. Niets om tegen op te zien (ook al deed ik dat wel). Wéér controle of het herstel verliep zoals verwacht werd.
Na een week kwam ik bij de oogarts voor controle (nadat de optometrist uitgebreid de cornea en de visus had gecontroleerd). Al mijn klachten (wazig zien, kringen, overbelichting, de middenstreep op de snelweg twee maal zien, etc.) werden netjes in mijn patientensite gezet zodat de oogarts meteen kon lezen wat ik tegen de optometrist had gezegd. Heel efficient. Zodoende kon ook hij mij geruststellen dat die klachten normaal waren in deze fase van herstel.
Ik zag toen met links 60% en met rechts 55%. Dat was laag normaal. Ook mijn cylinders waren nog niet weg, maar ook dat was normaal, kostte meer tijd voor herstel.

De eerste drie dagen zijn mij zwaar gevallen, daarna vond ik het nog twee weken onplezierig. Ik kón wel lezen op het beeldscherm, maar alles was onscherp en daardoor heel vermoeiend. Na die tijd ging het echt met sprongen vooruit, vooral de eerste paar weken.
Inmiddels is het nu 7 weken geleden dat ik ben gelaserd. Ik kan alle kleine lettertjes lezen, kon ik al vrij snel overigens, maar zie nog steeds wat wazig daarbij. De ogen voelen ook wat dik aan, moe gevoel. Ik heb een tijdje aardige wallen onder de ogen gehad die nu weer aan het wegtrekken zijn. De ontstekingsremmende oogdruppels worden volgens schema afgebouwd (mogen nooit in een keer gestopt worden) en ook daar ben ik blij mee want die druppels geven op zich weer wat wazig zicht.
Onlangs voor de 6-weekse controle geweest. De visus was gelukkig verbeterd (van 55 naar 75% en van 60 naar 85%). Wederom werd mij verzekerd dat ik absoluut een beter eindresultaat mocht verwachten. Het herstel duurt drie maanden, minimaal wel te verstaan. En zelfs na die drie maanden verbetert het zicht nog bij sommige patienten. Daarom gaan ze pas knopen tellen na een half jaar.

Ik ben alle dagen blij dat ik mijn ogen heb laten laseren, ondanks dat ik nog niet helemaal scherp en kringen om lampen zie. Ik heb vertrouwen in de toekomst, en hoop stilletjes dat ik niet bij de 10% hoor die achteraf nabehandeld moet gaan worden. Maar mocht dat noodzakelijk zijn, dan zou ik het absoluut weer laten doen.

Update 8-12-2006:

Na een langdurige herstelfase waarbij bleek dat iedere zes weken mijn visus steeds iets scherper werd, bleek na anderhalf jaar dat er toch een kleine nabehandeling moest volgen bij VisionClinics (iets cylinder en 0,5 en 0,75 was blijven staan). Ik zag best goed (meer dan 100%), maar had toch behoefte om nog beter te zien, eigenlijk net zo goed als voorheen mét bril.

De medicatie was inmiddels gewijzigd, hetgeen betekende dat i.t.t. de eerste keer, de napijn nagenoeg weg was. Ook had ik nu weinig last van overbelichting. Het herstel verliep nu vlot. Het is inmiddels ruim een half jaar geleden, en ik zie rechts 150% en links 120%. Met het rechter oog kan ik in de verte heel goed zien, en met het linker oog vooral dichtbij. Dus ook geen leesbril nodig voorlopig.

Blijft wel dat ik "s avonds nog wat last heb van droge ogen, maar daarvoor helpen de druppels snel en goed. Die droogte houdt bij sommigen tot wel twee jaar aan, is mij verteld. En ik ben duidelijk minder goed gaan zien in het donker (heb hele grote pupillen, dat schijnt te beïnvloeden). Maar dat weegt niet op tegen het brildragen.

Ik ben een gelukkig mens en kan het iedereen aanbevelen.