Het is het eigenlijk zo gebeurd

Door Martine Thijssen op 19 september 2012

Het is alweer een jaar geleden dat ik mijn ogen heb laten laseren. Het lijkt al veel langer geleden. Samen met mijn pa in Amsterdam op een boot, een hotel op het water. Ik had net de behandeling achter de rug en liep arm in arm met mijn vader richting boot. De verdoving was uitgewerkt en mijn ogen traanden aan een stuk door waardoor ik ze niet meer open kon houden… Mijn vader was mijn houvast!

Bij het inchecken bij de receptie van de boot, maakte de medewerker zich zorgen om me. Het moet een vreemd beeld zijn geweest. Een wat oudere man, met een betraande jonge vrouw, die zegt net een laserbehandeling te hebben ondergaan.
Na ruim twee uur schommelend en tranend op bed te liggen en geprobeerd in die betraande ogen de infectiedruppels te laten druppelen (wat toen eigenlijk onmogelijk was) stopte het tranen even abrupt als het was begonnen. En ik kon zien…! Ik had geen lenzen in! Van te voren was verteld dat je tot 4 uur na de behandeling een soort brandende pijn aan je ogen kon hebben. Ik heb totaal geen pijn gehad. Voor de behandeling heb ik voor de zekerheid een paracetamol genomen wat ik normaal maar 1 of 2 keer per jaar doe. Ik weet niet of dat het wondermiddel is geweest, het schijnt zelden voor te komen dat je helemaal geen pijn voelt. Diezelfde avond zijn mijn vader en ik heerlijk uit eten geweest.

De volgende ochtend samen naar de eerste controle, spannend! Alles zag er prima uit! Mijn zicht was 100%! Dat is voor mij heel lang geleden dat het 100 % was. De ogen waren wat droog, waarschijnlijk door jaren lenzen gebruik. Maar daar krijg je hele fijne druppels voor en na een tijdje hoef je die niet meer te gebruiken.

Na jarenlang geklungel met lenzen, dan weer harde, dan weer zachte, eerst zonder cilinder, toen met flinke cilinder, gingen mijn ogen steeds harder achteruit. Voor de laserbehandeling hadden beide ogen ongeveer -4,5 en een cilinderwaarde van -1,5 - en nu 100% zicht! Nu klinkt het echt als in een ver verleden. Het altijd goed kunnen zien is voor mij weer normaal geworden. Heel onwerkelijk nu ik er weer bij stil sta, wat er allemaal mogelijk is !

Het is een jaar later, en ik heb alweer de laatste controle gehad. Dit keer zonder mijn vader. Alles ziet er nog steeds goed uit, evenals bij de eerste controle vlak na de behandeling! Ik herinner me de behandeling zeker nog wel; het was eng en spannend. Maar, eerlijk waar, het valt reuze mee, als je je tenminste kunt ontspannen en je er aan kunt overgeven. Het is het eigenlijk zo gebeurd. Binnen 20 minuten stond ik weer buiten bij de auto, samen met mij pa op weg naar ons hotel…