Het ziekenhuis is goed en is een aanrader.

Door John Valk op 1 december 2009

zondag 15 november vertrokken we met een groep van 12 personen. 10 daarvan gingen voor de oogcorrectie. Niemand kon elkaar maar hadden wel iets om over te praten. Iedereen had zo zijn redenen om zijn/haars ogen te laseren.

In Turkije aangekomen en nadat we hadden ingecheckt gingen we de boel verkennen. en gingen vroeg te bed, tenslotte stond ons een spannende dag te wachten.

7 uur op omdat we om 9 uur werden verwacht. Ik was als 7e aan de buurt. Eerst nog de voorcontrole want er kan nog veranderingen zijn waardoor het alsnog niet door kon gaan. Bij geen 1 was dat het geval. Het was spannend maar had goed geslapen en was tot het moment van de operatie niet zenuwachtig. De eerste ging naar binnen en 15 minuten later was het gebeurd voor hem. Hij vertelde dat het op zich mee viel maar dat hij een mist voor zich zag. Ik kwam er achter dat het voor ieder verschillend was qua de pijn. Pijn is misschien een groot woord maar de ogen konden sommigen niet open houden omdat ze het gevoel hadden dat er een hap zand in zat.

Ik was zoals ik al zei als 7e aan de buurt. Ik werd bedruppelt met een verdoving, en moest wachten. Toen werd ik wel wat zenuwachtig. Ik werd geroepen en mocht plaats nemen in de operatiestoel waar de arts met een operatie team klaar stond. Ook Johan stond erbij en gaf informatie als het nodig was. Ik kreeg klemmen om mijn ogen open te houden en dat vond ik minder prettig. Dan word het flapje gemaakt en word er gelaserd. Hier moet je je ogen stil houden. Na plus minus 15 minuten was ik ook klaar en was er geen gekke dingen gebeurd. Net als mijn voorgangers zag ik een mist voor me, en tussen de mist zag ik letters die al scherp waren. Ik had wel mazzel dat ik bijna geen pijn voelde en dus geen gevoel van zand in mijn ogen.

Toen iedereen geweest was gingen we terug naar het hotel en werd aangeraden om een paar uur te gaan slapen. Dat gebeurde dan ook. Ik werd wakker en op dat moment was het wel pijnlijker, was echt dat je een hap zand in je ogen had. Maar dat hoorde erbij. Wel was de mist zo goed als weg.

Volgende dag voor nacontrole en werden we vrijgelaten om wat te doen. De meeste gingen naar de blauwe moskee en naar de grote bazaar. Wat mooi is dat de saamhorigheid groot is en dat iedereen elkaar helpt. Ik ben blij dat ik het gedaan heb, al is mijn zicht nog niet 100%. Maar dat zal beter worden gezien mijn ogen nog moet stabiliseren. Het ziekenhuis is goed en is een aanrader.

De mensen die mee gingen waren een prettig gezelschap. Uiteraard was het niet zo dat iedereen met elkaar optrok maar er waren geen problemen.

Ik kan niet praten over een ander maar dit is wat ik heb ervaren.