LASEK: twee dagen pijn, vier dagen zand en daarna veel geduld.

Door Erwin Akkerman op 22 augustus 2007

Na 32 jaar harde zuurstofdoorlatende lenzen te hebben gedragen had ik het helemaal met de lenzen gehad. Stoffige wegen, plakkerige ogen, "s nachts je bril niet kunnen vinden en dan je tenen en je benen overal tegen stoten. Menig lenzendrager kent die problemen wel. Nee, de lenzen hadden afgedaan bij me. Laseren, dat leek me dé oplossing! Bovendien, verschillende mensen in mijn omgeving hadden positieve ervaringen met dat laseren.

Een behandeling in Turkije of Tunesië leek mij bij voorbaat niks. Het zijn en blijven je ogen en daar wil ik toch zuinig mee omgaan. Het mag dan misschien wel zo zijn, dat de ingrepen daar best professioneel worden uitgevoerd, maar ik hou het toch op een kliniek in eigen land.

Na wat oriënteren op internet kwam ik uit bij Optical Express in Amsterdam. Enerzijds aangetrokken door de prijs, anderzijds doordat de informatie op de website mij aansprak. In april daarom de eerste stap gezet en een afspraak gemaakt voor een vooronderzoek.

April 2007
De ontvangst bij Optical Express was prettig. Die ochtend kreeg ik verschillende tests met allerlei verschillende instrumenten. Van alles en nog wat werd opgemeten door verschillende optimetristen. Kreeg er een positief gevoel van. Wat een beetje vreemd was, was dat het belangrijkste onderzoek door een Engelstalige jongen werd gedaan. Niet dat ik geen Engels spreek, maar bij een dergelijk ingrijpende gebeurtenis vond ik het wat apart om je vragen in een andere taal te stellen. Maar ik kreeg wel een positief gevoel over de kwaliteit van het onderzoek. Het resultaat was helaas negatief: ik kon nog niet worden gelaserd. Ik had te lang lenzen gedragen en de meetresultaten kwamen niet overeen met de sterkte van mijn bril. Hij adviseerde over twee maanden terug te komen voor een tweede onderzoek. Dat planden we eind juni.

Eind juni 2007
Het tweede vooronderzoek. Alles werd opnieuw opgemeten. Gelukkig was het resultaat van de metingen gelijk aan april. En, mijn ogen waren geschikt voor lasering! Hij adviseerde mij LASEK. Leek mij uitstekend. We konden de afspraak maken voor de lasering. In verband met vakanties kozen we voor half augustus. Een domper was de prijs: de prijslokker gold alleen voor ogen met minimale afwijkingen, met min zes en twee cilinders kwam ik uit op circa vijf maal het tarief.

17 augustus 2007
Deze vrijdag was het dan zover. Om 10.30 uur zou het dan gebeuren. Eigenlijk helemaal niet zenuwachtig. Ik maakte kennis met de chirurg, hij deed nog een korte test of er nog iets aan de ogen was veranderd. En, het zou straks gaan gebeuren. Om 11.30 uur kwam een aardige dame, de assistente, me halen en bracht me naar de operatiekamer. Daar kon ik op de behandeltafel gaan liggen, naast het laserapparaat (wat een grote machine was dat!). De assistente bood aan om haar hand vast te houden, maar dat leek me niet echt nodig. Vervolgens werden mijn ogen schoongemaakt en kreeg ik een lapje op mijn linkeroog. Het apparaat werd vervolgens boven mijn rechteroog gezet en ik kreeg een vloeistof in mijn oog. Ik moest naar het oranje lampje kijken. Alles leek toen blauw, of ik onder water zwom. De assistente hoorde ik op de achtergrond tellen. Mijn oog was gevoelloos. Toen werd het beeld anders van kleur. Zwart, dan weer groen. En opeens kwam er een soort scalpel in beeld. Oei, dat is het mes waarmee het flapje wordt weggesneden dacht ik. Ik voelde er niks van. Hoorde wel weer tellen op de achtergrond. En toen werd er geschraapt in mijn oog. Dat duurde weer een paar seconden. Vervolgens was ik klaar voor de lasering, zei de chirurg. Het beeld veranderde weer van kleur en ik hoorde het getik en gezoem van de laser. De assistente telde weer. Tot zestig geloof ik. En ja hoor, daar kwam die brandlucht. Was niet echt lekker om te ruiken. De laser ging weer uit en mijn oog werd gespoeld met water. Voelde goed aan, alleen liep het water zo over mijn wang in mijn nek. Daarna werd met verbandlensje ingebracht. Eitje. Oog nummer twee was aan de beurt. Procedure was hetzelfde. Alleen leek dat langer te duren dan het rechteroog.

En opeens was het dan zover. Ik was klaar. Mocht weer rechtop gaan zitten en ik kon de operatiekamer verlaten. Bedankte de chirurg en ik stond weer in de gang. Of ik wat zag? Ja, maar een beetje troebel.

Mijn vriend en ik verlieten het pand en ik zette mijn zonnebril op. Op naar de overkant om een broodje te eten. En toen begon het. Die afschuwelijke pijn! Onbeschrijfelijk en je mag dan niet in je ogen wrijven. We moesten een stukje met de tram, zes haltes maar. Ik dacht dat ik gek werd van de pijn in de tram. Dat felle zonlicht terwijl ik toch een hele donkere bril en mijn baseballcap ophad! En nog een klein stukje lopen naar de auto. Ik hield het bijna niet meer. Daarna met de auto naar huis. Tuurlijk kwamen we in een file. O, o, wat een pijn in de ogen. Ik deed mijn jas maar over mijn hoofd om het donker te krijgen. En ik kon mijn ogen niet openhouden. Afgrijselijk.

Toen we thuis waren ben ik direct naar bed gegaan, paracetamolletjes ingenomen en met mijn hoofd onder het dekbed. Heerlijk, hier was "t donker! En de "duikbril" opgedaan. En twee uur geslapen. Voelde me een stuk beter. De ogen konden open en ik kon ZIEN! Wel heel troebel, maar ik had gelukkig zicht. Iets gedronken en gegeten en om zeven uur weer naar bed. Weer twee uur geslapen. Om negen uur voelde ik me een stuk beter. De pijn was weg, maar wat een droge ogen had ik zeg! De drie soorten druppeltjes in het oog gedaan, dat hielp wel. En tot half twaalf tv gekeken. Ging uitstekend, kon gewoon de ondertiteling lezen, had soms wel dubbel zicht, maar viel me niet tegen. En daarna naar bed, met de duikbril weer op.

Zaterdag 18 augustus
Om 8 uur wakker. Met mooi helder zicht. Lekker gedoucht en een blokje om met de hond, uiteraard met de zonnebril op. Dat viel wat tegen. Voelde me na de wandeling duizelig en al snel kwam de zandman weer langs. Tegen negen uur was het beeld troebel. Maar gelukkig geen pijn meer. Om tien uur de pc aangezet om te zien of mijn ervaringen gelijk waren aan die van anderen. En ja, ik blijk geen uitzondering. "s Middags nog eens een uurtje geslapen en ik voel me steeds beter. Tv kijken gaat best, maar lezen en het beeldscherm van de pc: dat lukt nog niet zo. Pijn is volledig verdwenen. Alleen dat zand in die ogen.

Zondag 19 augustus
Al vroeg wakker geworden van de plakkerige droge ogen en met koppijn. De drie soorten druppeltjes erin gedaan. Hielp wel wat. Pilletje tegen de koppijn en nog "ns een uurtje slapen. Tegen half tien het bed uit. Prachtig zicht: helder en zonder zanderig gevoel. Maar al gauw kwam de zandman weer binnen. En alweer een zonnige dag. Blijft pijnlijk aan de ogen. Zonnebrilletje opzetten dan maar. Nu ook binnenshuis, want het licht is te fel. Zou het op dinsdag (mijn vierde dag) beter gaan, zoals iedereen op dit forum meldt?

Maandag 20 augustus
Ik slaap lekker. Vanmorgen kon ik alles uitstekend zien, maar al snel begonnen mijn ogen te irriteren. De bandagelensjes denk ik. Druppels helpen wel wat, maar het geheel voelt aan alsof je lenzen heel erg vies zijn en je ogen te droog. "t Zicht: beroerd. Alsof ik door een glas water heenkijk. Niet lekker dus. "t Zandgevoel is geloof ik weg. Van het licht heb ik ook weinig last meer. Maar "t is vandaag ook niet zonnig.

Dinsdag 21 augustus
De grote dag is aangebroken. Vandaag gaan de verbandlensjes eruit. Zou tijd worden, want ze irriteren in hoge mate. "s Morgens is het zicht matig - de vloeistofjes helpen wel. De afspraak is om 11.00 uur. Eerst "n korte check en hup, daar gaan de lenzen. Wat een bevrijding. Eindelijk zien zónder iets in of voor mijn oog. Awel, het zicht is nog beperkt. De arts meet 60-70% zicht. Heel normaal volgens hem. In de loop van de komende weken zal het zicht nog sterk verbeteren. Ik hoop het, want zo is "t ook niks. Ik zie wel wat, maar schimmig. Gelukkig heb ik geen pijn of zandgevoel meer. Rustig afwachten dan maar!