Laseren, wel of niet?

Door Geert Jalink op 24 juni 2004

Zoals je weet zat ik te twijfelen of ik wel of niet een ooglaser behandeling zou nemen, vooralsnog heb ik besloten er van af te zien, ik heb nl. gezien wat voor microbeschadigingen er optreden zelfs al is de behandeling succesvol

Ik belde met het ooglasercentrum om een afspraak te maken om te zien of ik in aanmerking kwam voor een ooglasercorrectie. Binnen twee weken kon ik langskomen. Zogezegd, zo gedaan.

Als eerste moest ik even wachten, toen kwam er een assistente die de standaard oogsterkte metingen deed met een apparaat waar je in moest kijken, dan zie je een luchtballon en als het apparaat is ingesteld dan zie je de luchtballon scherp en zo weten ze bij benadering wat de sterkte is van je ogen. Ik vond de assistente een klein beetje onhandig omdat ik zelf de kinhoogte van het apparaat moest instellen want haar lukte het niet echt goed. Vervolgens gaf ik mijn bril zodat ze de glazen kon meten. Ik heb een cilinder. Mijn oogbolling is dus niet helemaal zoals bij mensen zonder bril die alles goed kunnen zien. Ze schreef alles op voor de dokter zelf.

Vervolgens moest ik weer even wachten, ik werd nu opgehaald door de dokter vanuit de wachtruimte bij de balie. Verder een aardige man en een aardige assistente. Ik vond de dokter zelf heel wat handiger dan de assistente, dat viel meteen op, hij kon goed met de technische meetinstrumenten overweg. Als eerste moest ik een sterkte meeting ondergaan maar dan met van die glazen die voor je oog worden gedraaid en dan letters lezen op een vlak op een kleine afstand zoals je dat ook bent gewend bij de opticien. Ik merkte al gauw dat de apparatuur voor deze standaard meeting zoals bij de opticien beter was als die van de opticien. Hij liet ook allemaal vlakjes in een cirkel zien, waarbij je moest opletten of er verkleuring optrad in één van de cirkeltjes in de afbeelding, ik had al gauw door dat hiermee een cylinder word gemeten, tenminste dat denk ik, want sommige cirkeltjes verkleurden inderdaad op bepaalde standen, en dat betekent dat je oogbolling niet is zoals bij mensen zonder bril. Ook dat soort dingen corrigeren ze dan met een laserbehandeling. In deze handmatige test werden a-sferische afwijkingen, cylinder en sterkte gemeten. Omdat deze test niet met een machine werd gedaan maar met de hand werd alles zo bijgesteld dat ik zo goed mogelijk zag.

Vervolgens moest ik mee met de dokter naar een ander apparaat in een andere kamer, met daarbij computers en een wel heel vreemd apparaat. Het apparaat zag er uit als een soort fototoestel waarbij je je kin voor de lens legt. Een heel grote ronde conus met de diepte naar binnen, en allemaal verschillende vlakken zwart of wit in grote aantallen, en dan moest je met één oog precies in de lens kijken. Als de dokter aftelde van 3,2,1 dan moest ik niet knipperen en recht in de lens kijken. Bij 0 kwam er een laserstraal uit die eerst weerkaatste in mijn oog, en vervolgens nogmaals heel snel op alle vlakken (zwart en wit) in de diepte van de conus weerkaatsten. De straal komt zo terecht bij de sensor en vervolgens in de computer. De computer kan zo een exacte dikte meeting van het hoornvlies uitvoeren over het hele oog. Aan de hand van de kleuren die ik op de computer zag vroeg ik of het hoornvlies dik genoeg zou zijn voor een oogcorrectie. De dokter zei dat de dikte niet overal gelijk was maar dat het wel veilig was om te behandelen. Dit kon ik zelf ook zien. Op het beeldscherm van de computer waren verschillende kleuren te zien. De kleuren stonden voor een bepaalde dikte van het hoornvlies. Verder zag ik best grote pupillen had. Ik moest overigens meerdere keren voor de lens met elk oog dus meerdere meetingen. Kortom, vrij grote pupillen, maar de dikte in microns van het hoornvlies was voldoende voor een veilige marge op elk punt. Duidelijk kon ik zien dat ik zeker een cylinder in mijn bril nodig heb, en dat het logisch was dat ik bij sommige testen verkleuringen zag zoals met die cirkeltjes in een rondje bij de eerdere test.

Ik was nu eigenlijk praktisch klaar met de testen, de dokter en ik gingen terug naar de kamer  waar de eerste test was uitgevoerd. Hij zei dat ik er over na moest denken of ik een behandeling wilde, en dat hij vond dat ik in een veilige marge kon worden behandeld maar dat ik wel iets grotere pupillen heb. Indien ik ervoor zou kiezen een operatie te doen zou eerst verder onderzoek nodig zijn o.a. door een test waarbij oogdruppels worden toegediend om de pupillen wijder te maken. Dat nadere onderzoek zou dan definitief uitsluitsel moeten geven of de laserbehandeling veilig en met genoeg marge uitgevoerd zou kunnen worden. Omdat ik altijd contant betaal vroeg ik of ik in coupures van 10 euro zou kunnen betalen. Dat bleek geen probleem.

Thuis had ik het gevoel dat ik het mooi vinden zou vinden als ik kon zien zonder bril. Op dit punt wist ik nog niet of ik de behandeling zou laten uitvoeren ja of nee. Ik ging zoeken op internet, en prijzen vergelijken. Ik zag dat ik wel 1000 euro kon besparen als ik naar limburg zou gaan ipv overijssel. En wel 2000 euro kon besparen als ik naar Turkije zou gaan. Ik raakte in de war en ging steeds meer twijfelen. Daarom heb ik voorlopig besloten nog geen ooglasercorrectie te doen. Ik draag nu dus nog steeds een bril en incidenteel contactlenzen , als ik weer eens een afspraakje heb met een leuke meid van de chat. Met werken zijn contactlenzen niet zo fijn dus daar draag ik liever bril. Thuis  draag ik liever contactlenzen, maar op 1 dag wisselen tussen contactlenzen en bril en weer terug maakt me al gauw erg duizelig. Je hersenen stellen zich in op het beeld en corrigeren de bewegingen, en het beeld met contactlenzen en bril is bijzonder verschillend. Als je als brildrager opeens contactlenzen indoet, schokt alles heel sterk, je hersenen moeten wennen en alles compenseren. Binnen 6 uur schokt het beeld niet meer en ben je gewend aan de lenzen.

Dit was mijn beslissing om dus geen ooglaser correctie te doen binnen afzienbare tijd. Misschien dat ik er later toch voor kies, maar voorlopig niet.