Lasik ipv Intralasik door te groot flapje.

Door Kimberley op 22 maart 2015

Afgelopen donderdag 19 maart 2015 heb ik een LASIK behandeling ondergaan bij Vision Ooglaseren/Care Vision (deze twee klinieken zijn gefuseerd). Na een uitgebreid vooronderzoek te hebben gehad in Eindhoven, kwam de arts tot de conclusie dat de LASIK behandeling het meest geschikt zou zijn voor mijn ogen. In de eerste instantie baalde ik hier een beetje van, want ik had gehoopt dat ik in aanmerking zou komen voor de nieuwste methode: Intralasik Femtosecond, maar de arts verzekerde mij dat de LASIK behandeling even effectief zou zijn en ook de napijn en het herstelproces zouden vrijwel hetzelfde zijn. Het enige verschil is dat het hoornvlies flapje bij de Intralasik Femtosecond gemaakt wordt met een laser, en bij de LASIK behandeling wordt het flapje gemaakt met een mesje. De reden dat ik niet voor de nieuwere behandeling in aanmerking kwam is dat het flapje bij mij zo groot moest worden, dat het buiten het bereik van de snijlaser zou vallen. Met dit advies ben heb ik de keuze gemaakt om de laserbehandeling door te zetten en wat is het me meegevallen! Omdat we erg ver moesten reizen heb ik een overnachting in een B&B in Weesp (hier kun je makkelijk naartoe rijden, hoef je niet de ring van A"dam in, gratis parkeren en de kliniek is binnen een half uurtje te bereiken via de trein vanuit Weesp naar A"dam Zuid en dan met de tram naar A.J. Ernststraat). Na de koffers te hebben uitgeladen en in Weesp nog even te hebben geluncht op de trein gestapt richting de kliniek. Na aankomst werden we vriendelijk ontvangen en verzocht nog even in de wachtkamer te wachten. Na een paar minuutjes werd ik opgeroepen voor nog een paar kleine testjes, een diazepam (kalmeringstabletje die niet echt hielp) en om de betaling te voldoen. Daarna werd ik in een voorkamertje van de behandelkamer klaargemaakt voor de behandeling: Operatiekleding aan, oog contouren ontsmet en de verdovende druppels er in. Nog even een bekertje water en toen kon de behandeling beginnen. Toen ik ging liggen werd ik meteen een beetje duizelig, waarschijnlijk van de spanning. De arts (Dr. Villada) vroeg of het wel ging en stelde me op mijn gemak. Weliswaar in het Engels, maar dat vond ik geen probleem. Tijdens de behandeling bleef hij gerust stellen en ook de assistentes waren erg meelevend. De behandeling ging als volgt: Ik kreeg eerst tape over mijn bovenste wimpers van mijn linker oog en toen de klemmen die mijn oog open moest houden. Ik had verwacht dat ik dit heel naar zou vinden, maar dat viel reuze mee! De arts spoelde mijn oog met wat druppels en wreef met een soort watje mijn oogoppervlak glad. Ik werd vriendelijk verzocht om in het rode lichtje te kijken en de sjabloon voor het maken van het flapje werd op mijn oog geplaatst. Hierbij voelde ik best wel veel druk, maar geen pijn. Toen werd het flapje gesneden. Dat maakte best veel lawaai, ik voelde het trillen, rondom voelde ik wat koude spettertjes en op dat moment zag ik even niks. Daar werd ik wel angstig van, alles zo bij elkaar! Dat vond ik eigenlijk het vervelendste van de hele behandeling. Na het flapje van het linker oog te hebben gemaakt gelijk dezelfde procedure bij het rechter oog. Bij het rechter oog begonnen ze dan te laseren. Eerst maakte de arts het flapje open en spoelde mijn oog nog eens. Nu zag ik alles heel wazig en dan kwam de laser, die bij mijn rechter oog 47 seconden zijn werk moest doen. Gelukkig ging dit in 3 of 4 kortere laser sessies, zodat je niet 47 seconden lang hoeft te staren naar het wazige rode licht. Na die 47 seconden werd het flapje weer terug gelegd en mooi glad geveegd. Nog even wat druppels er in en op naar het volgende oog (waarvan het flapje dus ook al gemaakt was). Bij dit oog precies hetzelfde, alleen 59 seconden gelazerd en ook in een paar korte sessies. De klem er weer af en ik kon meelopen naar de controlekamer. Op dat moment was alles nog heel wazig! Korte controle door de arts en ik kon in de "uitslaapkamer" gaan zitten. Na een kwartiertje werd ik geroepen voor een laatste check en ik kon gaan! Met een zonnebril op naar de tramhalte gelopen en tegen de tijd dat we bij het treinstation waren kon ik mijn ogen eigenlijk niet meer open houden. De verdoving was uitgewerkt en mijn ogen brandden behoorlijk. De pijn was best vol te houden, maar het was natuurlijk wel even lastig dat ik het laatste stukje in de trein niets meer kon zien. De hele avond met zonnebril op en gordijnen dicht op de hotelkamer gezeten en gedruppeld zoals het schema voorschreef. De eerste 2 uur was de pijn het ergst, daarna zwakte het geleidelijk af. Omdat ik aan het eind van de dag geholpen was, kon ik na de eerste 4 uur die je verplicht wakker moet blijven lekker gaan slapen en ik heb heerlijk geslapen! Ben niet één keer wakker geweest. De volgende ochtend kon ik mijn ogen weer open hebben en was de pijn al overgegaan in een licht branderig gevoel. Lekker ontbeten en daarna met de zonnebril op terug naar de kliniek voor de nacontrole. Ik zag nog wel wazig, vooral in de verte. De arts zei bij de nacontrole dat dat was omdat ik aan een + sterkte behandeld was (+3.50 beide ogen). Daardoor blijft het zicht in de verte nog even troebel. Maar van dichtbij kon ik al prima zien! Ik kon zelfs gewoon mijn smsjes lezen en beantwoorden. Bij de controle was alles goed, lekker op naar huis en het druppelschema volgen. Nu, 2 dagen na de behandeling zit ik af en toe nog met mijn zonnebril op en ik merk dat het steeds een beetje beter gaat. Ik geef over een tijdje nog even een update met hoe het er dan voor staat! Tot nu toe is het me in ieder geval heel erg meegevallen en heb nog niet één keer spijt gehad!!!