Ogen laseren in Istanbul

Door Kim Jansen op 22 september 2008
We zijn net een paar dagen terug uit Istanbul en ik verbaas me nog steeds over wat er gebeurd is. Ik kan zien zonder lenzen of bril, maar wat me nog meer verbaast, dat ik zelfs beter zie dan toen ik mijn lenzen droeg.

Ik zal bij het begin beginnen. Ik heb bijna 10 jaar lenzen gedragen, maar was hier natuurlijk nooit echt blij mee. Zoals veel mensen dit vinden, vond ook ik dit altijd een heel gedoe. Toen ik 2 jaar geleden in aanraking kwam met laseren was ik meteen geïnteresseerd, maar ook sceptisch. Er was nog niet veel over bekend en er werd vrij negatief over gesproken.

Ik ben op internet gaan zoeken en kwam terecht bij Care Vision. Het vooronderzoek was gratis en verplichtte je tot niks, dus heb ik een afspraak gemaakt. Het hele onderzoek duurde ongeveer een uur en er kwam uit dat ik wat oedeem had van mijn lenzen dragen, maar dat dit geen probleem was voor het laseren. Ik kon zelfs een lening krijgen via hun als ik het niet kon betalen. Ik had het idee dat ik met een vertegenwoordiger zat te praten in plaats van een arts en was nog niet helemaal overtuigd. Ik besloot het voor me uit te schuiven. Het zijn toch je ogen !!!

Mijn moeder heeft al meerdere oog operaties achter de rug en die vond het allemaal maar niks. Waarom een operatie als je eigenlijk niks aan je ogen mankeert, was haar mening.

In de 2 jaar die daarop volgde heb ik veel onderzoek gedaan naar ogen laseren en heb veel geleerd. Ik wist ondertussen dat de hele techniek uit Istanbul komt en dat dat DE plek is voor je ogen. Ik ben gaan zoeken naar laseren in Istanbul en kwam bij Inter-Vision terecht. Ik heb een afspraak gemaakt voor een vooronderzoek en zo kwam ik in contact met Johan Bergen.

Hij heeft het oedeem op mijn ogen bevestigd, maar was bij lange na niet zo makkelijk als Care Vision. Ik moest wekelijks terug komen, m’n lenzen mocht ik niet meer in en ik moest druppelen.
4 afspraken verder kreeg ik te horen dat ik gelaserd kon worden, mits ik m’n lenzen niet meer indeed en door zou druppelen. Mijn moeder is een keer meegegaan naar Johan en zelfs zij was snel overtuigd van zijn kundigheid en was blij dat hij zo super secuur was.

14 september was het zover. Aangekomen op schiphol ontmoette ik mijn “lotgenoten”. Het was makkelijk iedereen te herkennen met zijn of haar bril op. Nog 1 dag en voor iedereen zou de bril verleden tijd zijn.

De volgende dag moesten we vroeg opstaan en met z’n allen richting de kliniek. Je voelde dat iedereen wat gespannen was, maar dat is natuurlijk normaal. Aangekomen bij de kliniek ging alles vrij snel. We kregen allemaal nog een kort onderzoek en iedereen kreeg goed nieuws, we konden allemaal gelaserd worden. Daarna werd er door de arts en Johan besloten in welke volgorde er gelaserd zou worden. Ik mocht als vijfde. De eerste 4 moesten meteen naar boven de wachtruimte in, maar ik ben als vijfde maar meteen meegelopen. Daar kon je door een dubbele deur de OK inkijken. Toen de eerste gelaserd was en de deur uit kwam lopen, begonnen de kriebels in m’n buik toch wel te komen.
Toen nummer 4 op de operatietafel lag, moest ik alvast naar binnen om aangekleed te worden. Grote steriele jas aan, muts op en schoentjes aan. Nu zou het nog enkele minuten duren.

Eenmaal op de operatietafel was ik weer vrij rustig. Johan was erbij in de OK en dat was heel erg fijn. Ik kreeg veel instructies in het engels van de arts, die Johan dan weer herhaalde in het nederlands. Ik kan heel goed engels, maar als je daar ligt, dan versta je de helft ineens niet meer. Eerst een heleboel jodium erop, wat lekker koel aanvoelde en daarna ging het heel snel. De operatie zelf deed geen pijn, maar ik moet wel toegeven dat ik het een zware operatie vond. Op een gegeven moment had ik het gevoel dat er 2 grote cementzakken op mijn hoofd waren gestort. Maar voordat ik erover kon gaan zeuren, was het eigenlijk alweer voorbij.

Ik voelde me prima en kon meteen m’n ogen open doen. Alles was 1 grote waas, alsof het mistig was. Meteen maar de zonnebril op en afwachten. Toen de verdoving raakte uitgewerkt begon het wel pijn te doen, maar de pijn was heel verdraagbaar.

De eerste nacontrole was al diezelfde dag. Ik kreeg mijn ogen niet open, omdat mijn oogleden heel zwaar waren. Ik had van die aardige dokter nog wat verdovingsdruppels gehad en dat was heerlijk. Ik kon meteen m’n ogen open doen en eindelijk zag ik het resultaat. WOOW, ik heb een kwartier staan knipperen met m’n ogen en stond te wachten tot ze weer slechter werden….. Dat werden ze zeker niet. Ik ging meteen wedstrijdjes houden met nummerborden lezen, het was ongelooflijk. Maar ook die verdoving raakte natuurlijk uitgewerkt…. Even doorbijten nog.

Ik ben overdag nog even in m’n hotelkamer gaan liggen en heb nog wat geslapen. ’s Avonds zaten we alweer met z’n allen aan het diner. Iedereen had een geslaagde operatie gehad en iedereen zat te genieten van zijn “nieuwe” zicht.

Het is nu precies een week geleden en het begint nu pas door te dringen dat ik nooit meer
’s morgens hoef te frunniken met m’n lenzen. En dat ik ’s avonds niet meer kan vergeten om m’n lenzen uit te doen. Nooit meer een lens die loopt te irriteren. Heerlijk.

Wat nog het ongelooflijkst is, is dat ik gewoon beter zie, dan toen ik mijn lenzen droeg. Alles is veel scherper en alles lijkt ook veel lichter.

Waarom ik voor Inter Vision gekozen heb? Johan is secuur en eerlijk in alles wat hij doet. Ik had vanaf het eerste moment al veel vertrouwen in hem. Omdat ik zo sceptisch ben, heb ik hem na het eerste vooronderzoek nog opgezocht op internet om te kijken of hij echt een optometrist is, maar dit is hij zeker. Daarna heb ik geen moment meer getwijfeld of ik de juiste keuze heb gemaakt.

Ik ben ontzettend blij dat ik mijn ogen heb laten laseren en ik ben nog veel blijer dat ik het via Inter Vision in Istanbul heb laten doen. Ze hebben daar een kundigheid die in Nederland niet te vinden is.

Jojan J, bedankt !!!

P.s.: Mocht iemand nog wat willen weten, dan heeft Johan mijn e-mail.