Onzeker gevoel tijdens lasek operatie in Istanbul maar achteraf wel prima zicht

Door sylvia van den heerik op 31 mei 2007

Ik heb de lasek behandeling gehad bij medical travel service. Het kantoor zit in Nederland, dus je spreekt met nederlandse mensen dat is wel zo handig.
Eerst zoek je dan een kliniek in Nederland voor vooronderzoek. Ik deed dit in Hilversum en hier werd mij al verteld dat het waarschijnlijk lasek werd. Mijn hoornvlies was namelijk te dun. Nou dat valt dan al tegen natuurlijk. Maar ik dacht ik ga er toch gewoon voor. Door de vele positieve verhalen over laseren in Turkije had ik er het volste vertrouwen in. Mijn omgeving wat minder maar dat is hun probleem.

30 maart 2006 zouden we vertrekken en op 29 maart kreeg ik een telefoontje van medical travel service. Ze controleerden nog even de afspraak,dat is netjes dacht ik, maar toen zeiden ze dat ik beter de wavefront behandeling kon doen. Dit was wel 500 euro duurder maar veel beter natuurlijk.

Kijk dit vind ik nou weer erg opdringerig. Tuurlijk zijn er altijd weer betere en duurdere methodes. Maar een collega van mij had de gewone lasek behandeling gehad in Nederland en die was super tevreden. Waarom zou ik het nog uitgebreider doen, terwijl mij tijdens het vooronderzoek was verteld dat mijn oogbol mooi glad was en dat dit niet noodzakelijk was. Ik voelde me op dat moment wel onderdruk gezet want je staat met een been in het vliegtuig. Alles is spannend en dan verteld hij dat je het veel beter is de duurdere behandeling te nemen. Maar ik liet me niet omkletsen.

Bij schiphol ontmoeten ik mijn medepatienten en bij hen was hetzelfde gedaan. Die vonden dit ook allemaal een vreemde gang van zaken zo op het laatste moment. Doe dit dan wat ruimer van te voren dan heb je een beetje bedenk tijd. Nu voelde je je heel erg onderdruk gezet.

Maar goed. Wij kwamen "s nachts pas aan in ons hotel en om 9 uur werden we de volgende morgen opgehaald. De kliniek zag er prima uit. Er werden wat testen gedaan en wij werden door een nederlandse begeleid die de dingen voor ons vertaalde. Ze was heel vriendelijk maar had er nog niet zoveel ervaring mee. Maar wij voelden ons toch in goede handen. Wij kregen allemaal een eigen kamertje. Ergens in de middag werden we geopereerd. Eerst krijg je druppels in je ogen een pijnstiller en een kalmerend tabletje en dan moet je wachten op je beurt. Tegen mij zei ze dat ik om 2 uur werd geholpen dit werd uiteindelijk half 5 en in de tussentijd zag je niemand dus ik dacht bijna dat ze me vergeten waren. Maar toen was het dan eindelijk zover. Lekker liggen. Druppels in je ogen en sla je slag. Ik was eigenlijk niet zo zenuwachtig en dacht steeds. Joh je bent verdoofd, je voelt niks dus laat ze d"r gang maar gaan. Nou dit viel dus heel erg tegen. Je kan natuurlijk nog wel kijken en ziet van alles voor je oog gebeuren. Eerst plakken ze je wimpers vast. Nou toen kreeg ik het al benauwd, toen ging de klem erin, slik. En toen gingen ze eerst het hoornvlies wegbranden aaahh. Ik begon te beven alles schudde, behalve mijn hoofd gelukkig. Daarna schraapte ze het vlies van mijn oog en kon het laseren beginnen. Je moet naar een rood lampje kijken maar doordat er van alles boven je oogbol gebeurd, ben je het lampje wel eens kwijt of wordt het even zwart voor je ogen dus je wordt ook een beetje onzeker of dit nu wel allemaal klopt. Ik had ook gelezen dat de begeleidster zelfs je hand vast houdt. Nou ik zag haar pas toen ik met de operatie klaar was weer. Dat geeft niet maar het is wel zo prettig als je dit weet. Maar goed het eerste oog is gebeurd en ik wist niet hoe snel ik overeind moest komen en weer moest proberen mijn lichaam rustig te krijgen. De arts was heel rustig sprak wel engels en stelde me op mijn gemak. Had ze dat niet voor de operatie kunnen doen. Na 10 minuten begon ze aan het volgende oog. Toen zei ze dat het maar drie minuten duurde en vertelde iedere handeling en bleef maar praten. Dit was wel prettiger. In hoeverre je van prettig kan spreken in deze toestand. Drie minuten waar hebben we het over. 180 tellen. Piece of cake. Toch. Het was gebeurd en ik kon naar mijn kamer. Mijn man zei zo ben je nou al klaar. Nou voor mij leek het een eeuwigheid. De andere waren allemaal al klaar dus een kleine nacontrole. Nou ik kreeg mijn ogen echt niet langer dan 1 seconde open. En toen konden we terug naar het hotel.

Allerlei druppels meegekregen, maar ik kreeg mijn ogen heel moeilijk open. Dus laat maar hoor. Om 10 uur gaan slapen tot 10 uur de volgende dag. Lekker hoor. Mooi te laat voor ontbijt. Maar ik had mijn waterkoker bij me want ik had er op gerekend een paar dagen op mijn kamer te moeten doorbrengen. Lekker bakkie thee en mijn man ging broodjes halen een pot chocolade pasta. Lekker hoor. Toen moest ik weer druppelen, iedere 3 uur. Maar dit was een kriem. Ik hield mijn oog open dan kon mijn man het druppeltje erin doen. Hij is niet zo van het fijne werk dus zat te pielen. Ja toen was mijn oog weer dicht natuurlijk. Laat maar hoor. "s Avonds had ik mijn eigen maniertje ontdekt. Doe het druppeltje in de binnenkant van je ooghoek, oog open en laat het naar buiten rollen. Zo dat gaat goed. Deze dag en de volgende dag heel veel geslapen en een beetje muziek geluisterd en dat was best te doen. Het deed wel pijn maar dat weet je.O ja af en toe deed ik mijn ogen wel even open natuurlijk en het zicht was heel niet geheel onbelangrijk natuurlijk.

De anderen hadden lasik gehad dus die konden de volgende dag lekker op excursie en hadden nagenoeg geen last. Alhoewel ze de operatie wel tegen vonden vallen.
Nou en toen gingen we weer naar het hotel. Geen controle meer gehad. Het ging al een stuk beter met zonnebril op hield ik het prima vol, dus dat was mooi.
Je krijgt na de operatie een tijdelijke lens geplaatst en die mag je er thuis op de vijfde dag weer afhalen. Succes. Het zijn zachte lenzen. Hadden ze niet verteld dus ik had geen idee hoe groot die dingen waren, dus ben maar op goed geluk gaan graaien. De eerste viel mee, das mooi. Maar de andere ben ik wel een tijdje bezig geweest en toen die eraf was bleef ik veel pijn houden. Waarschijnlijk was ie nog net niet helemaal genezen. Doe je dit in Nederland dan krijg je gelijk een zalfje mee natuurlijk. Maar dat is het risico. Nou ja de volgende dag was de pijn weg. Het was heel mooi weer hier dus de zonnebril was heel hard nodig.

Het is nu 2 maanden later en alles gaat perfect. Het zicht is prima en ik zou het zo weer doen. Zei zij heel stoer. Nee hoor het is echt de moeite meer dan waard en wat is nou 6 minuten op een mensen leven. 360 tellen maar.

Veel succes

Sylvia