Persoonlijke aandacht, altijd bereikbaar, schoon en hygienisch, ervaren medewerkers

Door Anneke Bouman op 6 december 2014
Ik dacht er al een tijd aan om m’n ogen te laten laseren, maar vond het idee dat iemand in je ogen zit te prikken toch wel heel eng. Ook dacht ik aan mogelijke gevolgen als het mis zou gaan – kan ik blind worden?

Toen ben ik naar 2 oogklinieken geweest om me voor te laten lichten, en alle vragen die ik had te stellen aan mensen die hier elke dag mee bezig zijn.

Bij OLCD voelde ik me op m’n gemak, het zag er schoon uit, al m’n vragen konden beantwoord worden, ik kreeg gewoon een goede ‘vibe’. Je wordt behandelt als persoon, niet als nummer (een gevoel wat ik bij die andere kliniek die ik heb bezocht wél had). Dit begon al bij de receptioniste bij ontvangst, en heb ik gemerkt bij de medewerkers waar ik contact mee had.

Ik was vrij zenuwachtig voor de laserbehandeling, ook al had ik de hele procedure tig keer doorgelezen. Vóór de behandeling kreeg ik wat pijnstillers, en werd het hele verhaal nog een keer uitgelegd.

De laserbehandeling zélf duurde korter dan ik had gedacht. In totaal ben ik ongeveer 10 minuten in de behandelruimte geweest. Het was niet pijnlijk, maar ik vond het wel oncomfortabel. Eerst kreeg ik een ogenspreider op m’n oog, en dát is niet prettig. Daarna werden er druppels in gegoten (waar ik altijd een hekel aan heb, druppels in m’n ogen!!), toen moest ik kijken naar het rode puntje (waarvan ik dacht dat ik ‘em op een gegeven moment kwijt was…), en daarna nog een stortbui aan druppels.
Wat ik heel prettig vond, was dat de oogarts me door de behandeling praatte, en ik dus weinig tijd had om me druk te maken. Hij vertelde hoe het ging voelen, wat hij ging doen, wat voor druppels ik kreeg, alles. Het eerste wat ik na de behandeling zei was: “Hé, ik kan u zien! En ik zie hoe laat het is!” M’n zicht was nog niet perfect, maar al beter dan voorheen zonder bril/lenzen.

Ik heb niet veel pijn gehad. De behandeling was op vrijdag, en zaterdag en zondag kon ik gewoon kijken, al had ik meestal wel een zonnebril op, want het licht was wel érg fel buiten.

Maandag kreeg ik pas echt last; het ik-ben-uien-aan-het-snijden-gevoel. Niet zozeer pijnlijk, wel heel oncomfortabel! En irritant. Dit was dinsdag weer over. Ik heb veel geslapen en de verdovingsdruppels gebruikt, dan ging het weer goed.

Oh ja, de dag na de behandeling had ik teveel verdovingsdruppels in m’n ogen gespoten, ik had namelijk de instructies niet helemaal goed gelezen. Omdat ik me zorgen maakte, heb ik om 22:30 het noodnummer gebeld, en werd me verteld dat het niet erg is, maar dat ik een tijdje geen last meer zal hebben. Dat klopte ja… Ik vond het heel fijn dat ik nog zo laat kon bellen, voor als er iets was.

Ik ben nu 5 maanden verder, en m’n zicht is super. Volgende maand de laatste controle. Ik ben zó blij dat ik het uiteindelijk heb laten doen, dit is echt de beste beslissing van het jaar geweest! Elke keer dat het stoffig is buiten, of hard waait, geniet ik ervan dat ik geen lenzen meer heb, heerlijk!