Positieve ervaring met Inter-Vision

Door Gijs Moerman op 8 juli 2006
De bekende journalist Gijs Moerman verteld onderstaand zijn persoonlijke verhaal over zijn ooglasercorrectie bij Inter-Vision. In de diverse media (In de Gooi en Eemlander en het Noords Hollands Dagblad/Haarlems Dagblad/IJmuider Courant en Leidsch Dagblad) is zijn verhaal geplaatst in een aparte bijlage in de zaterdag editie van 24 juni 2006
 
Op een dag denk je, waarom eigenlijk niet mijn ogen laten laseren? Nooit meer geklungel met lenzen, waarvan er eens in de paar jaar eentje onverklaarbaar in de afvoer van mijn wastafel verdwijnt. Perfect zicht, voor degene die de wereld zonder hulpmiddelen (bril/lenzen) als een waas ervaart, dat lijkt me wel wat. Maar laseren, wat is dat eigenlijk? Vooral een eng idee als iemand met een apparaat binnendringt tot in de kern van mijn oog.

Links en rechts wat informatie opgevraagd. Er zijn grote prijsverschillen. Sommigen bieden een standaardpakket aan en rekenen tweeduizend euro per oog. Het kan ook veel goedkoper, maar overal wordt gewaarschuwd dat je goed moet opletten of de behandelaar goed gecertificeerd is. Johan Bergen van het bedrijf Inter-Vision reageert op mijn verzoek om informatie met een telefoontje. Mocht ik geïnteresseerd en gemotiveerd blijken te zijn, dan kan ik met hem afspreken voor een oogonderzoek. Hij lasert twee ogen voor 1699 euro. Daar zit een driedaagse trip naar Istanboel bij ingrepen, alwaar de behandeling wordt uitgevoerd. Ik raak steeds meer geïnteresseerd. Een en ander goed doorgesproken met mijn vrouw. Zij wil absoluut mee om me te ondersteunen. Even voor alle duidelijkheid, dit is een verhaal over laseraanbieder Johan Bergen en zijn methode. Wat niet wil zeggen dat het dé methode is en de beste van allemaal, want een vergelijkend onderzoek heb ik niet gedaan.
Afspraak gemaakt op 7 mei. Zondagmiddag 15.00 uur. Johan Bergen heet mij en mijn vrouw welkom. Hij excuseert zich voor het feit dat een virus zijn computer buiten bedrijf heeft gesteld, waardoor hij onder andere een filmpje over de operatie niet kan worden getoond. Twee niet geheel ter zake kundige heren proberen het computereuvel te verhelpen en dat gaat moeizaam.

Ik moet plaatsnemen op een stoel en de Amsterdamse optometrist begint met een serie tests om te kunnen beoordelen of een laserbehandeling van mijn ogen überhaupt mogelijk is. Af en toe druppelt Bergen wat vloeistof in mijn ogen. ,,Dit kan een beetje prikken’’, zegt hij er steeds bij. Het klopt, maar feitelijk mag het geen naam hebben. Pijn kun je het in ieder geval niet noemen.
De tests nemen ongeveer een halfuur in beslag en de uitslag is positief: mijn ogen zijn ‘laserbaar’. Bergen raadt mij aan om, als ik de behandeling wil doorzetten, een afspraak wil maken voor de ingreep in Istanboel. ,,Ja, maar mijn voorkeur gaat uit naar een behandeling in Nederland’’, werp ik tegen. ,,Dat kan’’, aldus Bergen, gewend aan koudwatervrees ten aanzien van lasercorrecties in het algemeen en vooroordelen ten aanzien van een land als Turkije om dit te laten doen in het bijzonder. ,,Ik kan in Nederland gewoon niet dezelfde kwaliteit garanderen. Ik zou je werkelijk het advies geven om het in Turkije te laten doen. Daar werkt een team dat je het beste kunt omschrijven als een geoliede machine. Tevens kan ik de beste begeleiding geven, omdat ik met de patiënten meega.’’

Bergen schetst het programma in het geval ik zou kiezen voor de optie-Istanboel. ,,We vliegen op zondag, maandag worden de tests die ik zojuist heb uitgevoerd voor de zekerheid nog een keer herhaald en niet veel later is de laserbehandeling. Dinsdag moet je je ogen een paar uur absoluut maximale rust gunnen om te herstellen. Er is daarna ook de mogelijkheid om het een en ander van Istanboel te zien. Woensdag vliegen we terug. Normaal gesproken heb je dan geen last meer van de ingreep.’’
Een kleine week voor de reis word ik gebeld door Johan. Hij weet dat ik een verhaal ga maken over de lasercorrectie en vraagt zich af of het een bezwaar is dat er zich behalve mij en mijn vrouw niemand heeft aangemeld voor de juni-trip. ,,Het zal wel iets te maken hebben met het WK voetbal, want normaal heb ik altijd een groepje van tussen de vijf en vijftien personen.’’ De vlucht is inderdaad gepland op het moment dat Nederland de degens kruist met Servië en Montenegro, dus dat verhaal zal wel kunnen kloppen. Een sportjournalist die de eerste WK-wedstrijd van Oranje bereid is te missen, die wil kennelijk graag van zijn oogprobleem af.
 
Zondag 11 juni:
We hebben op Schiphol afgesproken tussen half tien en tien uur, het vliegtuig naar Turkije vertrekt om even na half twaalf. De reis verloopt voorspoedig en op vliegveld Atatürk worden we opgehaald door mensen van het Celal Sultan Hotel. Een prima accommodatie, schoon en het hotelpersoneel is attent en niet al te serviel. Vooral de locatie is feitelijk geweldig, want het hotel ligt op steenworpafstand van de Aya Sofia en de blauwe moskee, middenin het oude centrum van Istanboel. Mocht het allemaal goed uitpakken met de laserbehandeling, dan valt er mogelijk dinsdag en in ieder geval woensdag het nodige te bekijken met mijn ‘nieuwe ogen’.

’s Avonds met Johan en Judith naar een restaurantje, waar ik meer te weten wil komen over de laserbehandeling en over de methodiek die de Amsterdamse optometrist hanteert. Dat een oogafwijking met een laserapparaat kan worden weggewerkt, is eigenlijk per toeval ontdekt, zo vertelt Johan. ,,In het Griekse leger kreeg een man een stukje glas in zijn oog dat een deel van zijn hoornvlies er als het ware afschraapte. Voor het ongeluk had hij een oogprobleem, daarna niet meer. En het bleek geen tijdelijke heldere blik, hij was van zijn afwijking af. Met die wetenschap is men aan de gang gegaan. Ongeveer twintig jaar geleden werden in de Verenigde Staten de eerste ooglasercorrecties uitgevoerd, hier in Europa zijn we nu pakweg tien jaar bezig.’’

Bergen is een man met diploma’s en hij stelt nadrukkelijk dat patiënten geen nummers zijn, maar mensen die persoonlijke aandacht behoeven. ,,Ik geloof daar heel sterk in. Als iemand interesse heeft, dan maak ik een afspraak die kosteloos is en waarin ik kan onderzoeken of iemand voor de behandeling in aanmerking komt. Soms heeft iemand een heel ingewikkelde afwijking en kan het niet, maar ik ga regelmatig wat verder dan andere aanbieders, die in mijn ogen nogal op safe spelen. Ik ben bijvoorbeeld wel eens met een adhd’er op stap geweest die elders was geweigerd. In mijn branche heb je aanbieders die goede kwaliteit leveren, maar helaas zijn er ook die dat niet doen. Dat noem ik zeg maar de ‘garagehouders’, men wil er goed geld mee verdienen, maar er is veel te weinig kennis in huis om de juiste zorg te bieden. Zeker in het traject na de behandeling moet er veel aandacht zijn, moet uiterst zorgvuldig met de patiënten worden omgesprongen. Ik ga hier binnenkort over publiceren, want ik vind dat het de hoogste tijd wordt voor een soort keurmerk. Dan weet iedereen die zijn ogen laat laseren dat hij of zij in goede handen is.’’
 
Maandag 12 juni:
We worden om negen uur in de kliniek verwacht, de dag van de behandeling. Voordat de ingreep kan worden uitgevoerd, worden de onderzoeken van Johan voor de zekerheid herhaald. Een jonge medewerkster van het ziekenhuis toont zich lichtelijk geïrriteerd als het allemaal niet gladjes verloopt, maar uiteindelijk gaat het licht op groen. Op de gang wachten we op het moment dat oogchirurg Ali Ofluoglu ons naar binnen roept. Dan blijkt dat ik toch wel behoorlijk zenuwachtig ben voor wat er komen gaat. Ik heb mezelf voorgehouden dat het wel meevalt, maar je bouwt toch flink wat spanning op, zo blijkt. Johan wijkt niet van mijn zijde. ,,Ik kan eigenlijk maar twee belangrijke dingen zeggen: houd hoofd en oog zoveel mogelijk stil en blijf consequent kijken naar het rode lampje. Dan is het zo voorbij.’’
Het hoornvlies bestaat uit vijf lagen. Bij het laseren wordt van het hoornvlies een ‘flapje’ losgemaakt en opzij gelegd (de eerste twee laagjes). Vervolgens wordt in de vrijgekomen derde laag (het stroma) enig weefsel verdampt. Het klinkt heel simpel: wie een ‘min’ afwijking heeft, heeft een iets te groot oog. Door het weghalen van weefsel in het hoornvlies wordt de grootte aangepast en de afwijking opgeheven. Dit wordt de Lasik-methode genoemd. Daarnaast bestaat er de zogeheten Lasek-techniek, waarbij er weefsel van het hoornvlies wordt geschraapt. Een methode die wat pijnlijker maar wel goedkoper is.
Mijn hoofd verdwijnt in een soort kom en er wordt een klem geplaatst die mijn oog openspert. Het gaat nu vlot. Johan zegt dat er snel een moment komt dat ik gedurende vijftien seconden even helemaal geen zicht heb en dat klopt. Ineens zie ik het rode lampje weer en ik focus me er volledig op. Binnen een minuut is het eerste oog gelaserd en is nummer twee aan de beurt. Ondanks het feit dat ik moeite heb om stil te liggen, slaagt de ingreep in één keer. Mijn ogen worden vervolgens heel goed gespoeld, want het verdampte of vergruisde weefsel moet weg. Anders zou je zeker last krijgen van ontstekingen. Ik kan overeind komen, het is klaar.

Nog een beetje beduusd zit ik even later bij te komen op de gang. Pijn heeft het niet gedaan. Ik zeg dat het alleszins is meegevallen. Dat ik geen last heb. Johan zegt fijntjes dat de pijn nog moet komen. Hij heeft het nog niet gezegd of de verdoving is uitgewerkt en de ‘beloofde’ narigheid komt in volle omvang op me af. Het voelt alsof iemand een flinke schep zand in je ogen heeft gegooid. Alleen kun je niet in je ogen wrijven of de rotzooi wegspoelen, want je mag nu gedurende 72 uur absoluut niet aan je oog komen. ,,Duurt waarschijnlijk een halfuurtje’’, zegt Johan, die het zelf ook een keer heeft ondergaan. Het duurt dus anderhalf uur en in die periode voel ik me beroerd en gedesoriënteerd. Ik wil naar mijn bed, word doodmoe van de pijn. Liggend op mijn hotelkamer merk ik dat de ogen langzaam rustiger worden, dat ik ze kan openen. Ik word nieuwsgierig. Heeft het nu, twee uur na de behandeling, al effect gehad? Ik schuif het gordijn opzij en kijk op de daken van de huizen aan de achterkant van het hotel. Ik ontwaar een schotelantenne. In kleine lettertjes staat het merk erop en ik kan het lezen. Vanaf mijn tiende ben ik niet anders gewend dat ik dingen in de verte alleen kan lezen met een hulpmiddel, bril of lenzen. En nu is dat dus niet meer nodig. Een euforisch gevoel maakt zich meester van me, dit is toch wel heel speciaal. Om het uur moet ik twee soorten druppels in mijn ogen doen: een antibioticum om een mogelijke ontsteking te voorkomen en een vloeistof om het oog schoon te maken. ’s Avonds gaan we wat eten in de stad. Op meer dan honderd meter staat een verkeersbord. Geen probleem om te zien wat erop staat.
 
Dinsdag 12 juni:
We moeten vroeg in de kliniek zijn voor de eerste nacontrole. Dr. Ofluoglu laat me wat kleine lettertjes op afstand lezen en knikt instemmend. Hij kijkt met een lamp in beide ogen en zegt dat alles in orde is. Nog geen vijf minuten later staan we weer buiten. Aangezien we pas op woensdagavond om zeven uur terugvliegen naar Nederland, hebben we een kleine twee dagen om wat van Istanboel te zien. Daar maken we gretig gebruik van.
 
Voor mezelf maak ik duidelijk een positieve balans op. De tevredenheid over mijn scherpe zicht is groot. Autorijden, mijn werk, het wordt allemaal prettiger. Die anderhalf uur pijn, ik vergeet het zoals een vrouw waarschijnlijk de pijn van een bevalling langzaam vergeet. Ik kan tot maar één conclusie komen, ik ben blij dat ik het heb gedaan.
Al eerder heb ik gememoreerd dat ik met Johan Bergen in zee ben gegaan omdat zijn persoonlijke benadering mij aansprak. Daar kan iedereen verschillend over denken. Mocht u naar aanleiding van bovenstaand verhaal behoefte hebben om informatie op te vragen over de behandeling, dan is de Amsterdamse optometrist gaarne bereid u te woord te staan.