"Now you can recognize me"

Door Michiel Wortman op 26 maart 2008

December vorig jaar ontdekte ik tijdens een lenzencontrole (die ik al een paar jaar niet meer had gehad) dat mijn lenzen veel te oud waren en hard aan vervanging toe. Ik besloot niet te wachten tot mij vakantiegeld in mei maar gelijk de hele zaak in gang te zetten. Ik had al wat
rondgeneusd op forums en gesproken met vrienden en kennissen die zich hadden laten laseren en steeds weer dook de naam van dokter Bozkurt Sener en Eye Center Europe op. Zowel de persoonlijke ervaringen als de
commentaren op de diverse fora gaven hoog op over ECE en deze dokter.

Ik maakte een afspraak met Richard Kievitsbosch bij ECE in Nijmegen. Een paar dagen later al kon ik terecht. Het eerste onderzoek wees uit dat mijn ogen in principe geschikt waren maar ik moest eerst een week of drie een bril dagen om mijn ogen “rust” te geven. Harde lenzen hebben een vervormend effect en mijn ogen moesten zicht eerst herstellen van deze vervorming voordat Richard een definitief oordeel kon geven.

Toevallig ontdekte ik korte tijd later dat ECE Nijmegen en ECE Amsterdam eigenlijk niet meer samenwerkten en bij mijn tweede onderzoek, een paar weken na het eerste, vertelde Richard me ook dat de naam was veranderd
in International Vision Centers. Dit heeft me wel even aan het twijfelen gebracht. Uiteindelijk besloot ik niet te gaan voor de naam ECE maar dokter Bozkurt en Dokter Zandbergen te volgen die nu samenwerkten met IVC.

Ik kreeg groen licht voor een Intralase LASIK behandeling. Dit was wel wat duurder dan verwacht maar ik besloot het toch te doen, vooral ook omdat ik hiermee meer kans maakte op 100% zicht. Intralase LASIK is een nauwkeurigere methode dan de “gewone” LASIK. Er werd een afspraak gemaakt voor 6 maart.

Vol goede moed en eigenlijk nauwelijks nerveus toog ik op weg naar mijn nicht in Rijswijk. Zij woont een paar straten van de kliniek af en ze zou me er naar toe brengen en weer ophalen. Na de laatste onderzoeken en een kort gesprekje met dokter Bozkurt en dokter Zandbergen werd definitief besloten voor de Intralase LASIK behandeling. Ze gaven me op dat moment 80% kans op 100% zicht.

Er waren wat problemen met de OK, maar uiteindelijk werd ik eind van de middag naar binnen geroepen en kreeg ik oogdruppels (voor de verdoving). Even later lag ik onder de laser van dokter Zandbergen. Hij maakte het flapje los wat later zou worden weg geklapt door dokter Bozkurt. Dit was
wel wat vervelend. Tijdens deze behandeling kreeg ik een ring op mijn oog wat een heel naar gevoel was. Ook viel mijn zicht tijdelijk helemaal weg maar daar was ik op voorbereid en schrok ik dus niet van. Na twee keer een half minuutje of zo mocht ik weer terug naar de wachtruimte.
Vanaf dat moment hield ik mijn ogen het liefste dicht. Erg lichtgevoelig en een licht branderig gevoel.

Een klein half uurtje later werd ik, na weer oogdruppels, binnengeroepen bij dokter Bozkurt. Deze behandeling is vooral bizar en net als de eerste overigens pijnloos. Na weer twee keer enkele tientallen seconden mocht ik opstaan. Ik draaide me om en keek dokter Bozkurt aan. “Now you
can recognize me” zei hij. Ik schat dat ik op dat moment 85% zicht had. Na nog weer een half uurtje werd gecontroleerd of het flapje goed op zijn plek lag en mocht ik weg. De volgende ochtend, 18 uur later, weer een controle of het flapje nog goed lag en een controle van mijn zicht.
Ik zat toen op 95%. Ik ben die dag gewoon naar huis gereden met mijn eigen auto.

Nu drie weken later, durf ik wel te zeggen dat de beloofde leesbril nog even niet nodig is en dat mijn zicht meer dan 100% is.