Samen besloten mijn moeder en ik dit avontuur samen aan te gaan

Door Bianca Nooteboom op 7 augustus 2017

Al jaren hebben mijn moeder en ik het gehad over ooglaseren. Afgelopen februari hebben we de stoute schoenen aangetrokken en zijn we samen naar een open dag geweest bij Bergman Clinics in Zwolle.

Na een snel onderzoek van 15 minuten bleek dat onze ogen waarschijnlijk geschikt zijn en konden we een vervolgonderzoek inplannen. Dit hebben we gedaan in maart en het bleek dat we allebei in aanmerking kwamen voor een LasesPrk behandeling. Deze behandeling schijnt het snelst te zijn (circa 30 seconden per oog) maar heeft wel de langste "napijn".

Samen besloten mijn moeder en ik dit avontuur samen aan te gaan.

22 mei 2017 was onze grote dag. Om half 12 mochten we ons melden in Utrecht. De arts die ons had gekeurd in Zwolle zou de behandeling zelf doen wat een geruststellend gevoel gaf. Ik vond het doodeng maar was gek genoeg niet extreem nerveus. Pas toen ze in Utrecht nogmaals mijn ogen hadden gecontroleerd kreeg ik een beetje een raar gevoel in mijn buik. Ik kreeg 2 paracetamol en een valium tabletje om rustig te worden. Rond half 1 mocht ik alvast naar boven, mijn moeder zou volgen. Boven werd ik gehesen in een operatiejasje en slofjes over mijn schoenen. Het valium tablet deed zijn werk want de zenuwen waren compleet verdwenen. Ik werd in een ruimte gelegd waar het donker was en hier werden mijn ogen gedruppeld. Dit prikte een beetje maar ik mocht mijn ogen dicht houden. Vervolgens werd ik door de dokter geroepen en mocht ik mee na de operatiekamer. Hier werd alles goed ontsmet en kreeg ik de gevreesde klemmen op mijn ogen. Ik zag hier enorm tegenop maar op een rare manier voelt dit helemaal niet onnatuurlijk. Had ik me hier druk om gemaakt? Mijn ene oog werd afgeplakt terwijl mijn andere oog werd gelaserd. Dit duurde inderdaad 30 seconden en je ziet alleen een groen lampje. Je voelt niks in je oog het ruikt alleen enigszins aanbrand. Mijn oog werd uitgespoeld, het lensje werd erin gezet en dezelfde procedure gebeurde mijn andere oog. Al met al ben ik nog geen 5 minuten in de operatiekamer geweest. Na het laseren vertelde de arts dat ik er last van kon krijgen wat hij in het voorgesprek ook al had verteld. De assistente vroeg of ik eens naar de klok wilde kijken en hoe bijzonder, ik zag dat het 10 voor 1 was. Weliswaar wazig maar ik kon het zien. Heeeel bijzonder. Vervolgens werd ik na de wachtkamer terug gebracht waar ik samen met mijn zusje wachtte op onze moeder. We konden er niet over op houden wat was dit raar, we konden ineens dingen lezen zonder bril/lenzen die we jaren lang niet hadden gekund. Allebei euforisch zijn we thuis afgezet, met een enorme tas met oogdruppels.

In de voorbereiding wist ik dat er veel gedruppeld moest worden na de behandeling, en ik had me voorbereid om een week pijn. De dag van de behandeling heb ik nergens last van gehad. 's avonds kon ik zelfs ondertiteling lezen. Dinsdag overdag werd het zicht waziger, ook hier was ik op voorbereid maar ik redde me best in huis. Mijn ogen waren wel iets gevoelig maar het deed niet zeer. 's Avonds daarentegen werden ze enorm gevoelig. Ik kon er geen licht aan verdragen en het voelde alsof er constant iemand zand in mijn ogen strooide. Ik ben op tijd gaan slapen en de volgende ochtend was het ergste weg. Wel gevoelige ogen maar geen onwijze pijn. Woensdag ging zijn gangetje en donderdag werd ik wakker zonder gevoelige ogen. Het zicht was nog steeds wazig maar ik voelde geen vervelend gevoel meer. Vrijdag werden de lensjes eruit gehaald. De wondjes waren goed hersteld en mijn zicht zou vanaf nu alleen maar beter worden. Een klein beetje zonk de moed mij in mijn schoenen, daar mijn moeder al verkeersborden kon lezen en ik alleen een groot blauw bord zag. Ik heb 3 dagen last gehad van mijn ogen. Dag 4 was het zicht wazig en op zondag zag ik ineens alles scherp. Na een week moesten we terugkomen op controle en zag ik links alweer 100% en rechts 90%. Natuurlijk is er pas na 3 maanden echt iets te zeggen over het eind resultaat maar ik ben nu al zo ontzettend blij dat ik het gedaan heb. Ik ben in groep 8 begonnen met een bril, op mijn 14e begonnen met lenzen en inmiddels ben ik 25 en kan ik alles zien zonder lenzen/bril. Alles is me 100% meegevallen en ik raad het ook zeker iedereen aan. Als ik dit had geweten had ik het misschien wel veel eerder gedaan. Ik ben van links -5.75 en rechts -6.25 naar 0 gegaan. Ik zie net zo goed als met lenzen. De eerste weken stond ik elke avond halverwege de trap voordat ik me bedacht dat ik geen lenzen meer uit hoef te doen. Het is heel raar om 's ochtends wakker te worden en gelijk te kunnen zien. Ook bij mijn moeder is alles goed verlopen. Zij zat na 1 week op 100% en 80%. Ook zij raad het iedereen aan en het is ons beide erg meegevallen.

We zijn nu 4,5 week verder en nog steeds wel aan het druppelen maar het zijn er lang niet meer zoveel als de eerste week. Toegegeven, de eerste week met druppelen het is echt heftig maar het is het allemaal dubbel en dwars waard!