Was dat alles?

Door Arjen Dieren op 11 april 2012

Was dat alles?

Om de zoveel jaar hoorde ik succesverhalen over ooglaseren. Ik heb me er vaak in verdiept en werd bijna emotioneel bij de gedachte onafhankelijk te zijn van een bril of contactlenzen. Als iemand met een lichte angststoornis stelde ik altijd dat een ooglaseroperatie bij mij waarschijnlijk verkeerd zou gaan. Toch heb ik nooit uit de eerste hand de horrorverhalen gehoord waar je op het internet wel eens over leest.

Mijn eigen opticien was onderzoekscentrum van Eyescan. Ik heb twee jaar geleden een vooronderzoekje uit laten voeren. Ik bleek een perfecte kandidaat. Op zich wekte het vertrouwen dat mijn eigen opticien zo positief was over ooglaseroperaties. Bij een succesvolle operatie zou hij immers een klant kwijt zijn. Toch heb ik toen niet doorgezet. Het idee dat ze in m"n ogen gingen snijden, bezorgde me slapeloze nachten.

Tot ik in oktober van 2011 een brochure in de bus kreeg van Eyescan. Ze hadden een leuke eindejaarsactie en ik kon vlak bij mijn woonplaats een informatieavond bijwonen. Ik bleek alleen te zijn op die avond, waardoor ik een heel persoonlijk gesprek heb gehad met een optometrist van Eyescan. Ik heb mezelf toen twee weken de tijd gegeven om de knoop door te hakken. Contactlenzen kon ik al heel lang niet meer verdragen en in mijn sport (honkbal) vond ik een bril niet handig. Ik had -7,25 en -8,25 en een kleine cilinder dus hulpmiddelen waren wel nodig. Ik maakte mij wel zorgen dat mijn grote afwijking niet met één operatie zou zijn te corrigeren.

Ik heb uiteindelijk op 1 november 2011 een afspraak gemaakt. Vanwege de afbouwperiode voor m"n harde lenzen en een wintersportvakantie in januari (waar ik tijdelijk zachte lenzen voor kreeg) heb een afspraak gemaakt voor 8 maart 2012. Tussentijds had ik bij de opticien afbouwcontroles. Hierbij was goed te zien hoe mijn oogbol vervormd was door het gebruik van harde contactlenzen. Dit moet dus weer herstellen. Daarom mocht ik de lenzen ook 12 weken voor de behandeling niet meer dragen. Ook bleek bij de controles dat mijn sterkte stabiel bleef.

Op 8 maart was ik zenuwachtig. Mijn operatie was pas "s middags om 15.00h. De kliniek van Eyescan heeft een rustgevende atmosfeer. Op de dag zelf, meet een optometrist nogmaals je oogafwijking en krijg je verdovingsdruppels. Uiteindelijk maak je kennis met je oogarts. Die zag ik dus niet, want net daarvoor worden je ogen gedesinfecteerd en mag je je bril niet meer op. De oogarts legt nog een keer de procedure uit en neemt je mee naar de operatiekamer. Jasje aan, mutsje op, schoentjes aan. In de operatiekamer staan twee apparaten. De ene maakt het flapje met een laser en de andere corrigeert de afwijking van het oog. Ik mocht op een stoel gaan liggen die ze tussen de twee apparaten heen en weer kunnen draaien. Op zich mooi, want bij heel veel klinieken wordt het flapje in een aparte ruimte gemaakt. Je hoofd wordt een klein beetje gefixeerd. Het "snijden" van het flapje is het vervelendst. Hiervoor zetten ze behoorlijk wat druk op het oog. Pijnlijk is het niet, maar wel vervelend. Per oog moest ik 50 seconden naar een knipperend lampje kijken. Later heb ik de filmpjes terug kunnen kijken die mijn vriendin heeft gemaakt. Vakmanschap. Voor mijn operatie zag ik vanaf 20 cm voor mij niet meer scherp. Ik herinner mij dat ik toen ik na het tweede oog onder de laser vandaan kwam het krukje in de hoek van de kamer kon zien. Het was allemaal nog was wazig, maar ik schat in dat mijn zicht op dat moment al 80% verbeterd was. Ik was verbijsterd.

Op weg naar huis heb ik de hele weg kentekens van auto"s en borden langs de weg zitten lezen. Een uurtje na de operatie begonnen de verdovingsdruppels uit te werken en voelde het alsof je in een hele felle lamp keek. Al met al heb ik denk ik drie uurtjes wat ongemak gehad. Ik was vooral euforisch dat ik het volbracht had en dat de eerste resultaten veelbelovend waren. "s Avonds heb ik heel voorzichtig af en toe wat televisie gekeken. Kon de ondertitels goed lezen, maar het zicht bleef wazig. De angst voor een nabehandeling nam toe.

De volgende ochtend werd ik wakker en zette mijn bril af. Is namelijk omgekeerde wereld in de eerste week. Dan moet je "s nachts een bril op.... Het ongemak was weg. Geen pijn. Niets. Door de slaap zag ik nog niet alles scherp en ik liep argeloos beneden de woonkamer in. Het beeld dat ik buiten zag was vergelijkbaar met HDTV. Zo haarscherp en helder. Ik heb iets geroepen van verbazing.

Ik ben nu ruim een maand verder en heb geen moment spijt gehad van de beslissing om m"n ogen te laten laseren. Zoals anderen tegen mij zeiden voordat ik de werd behandeld: "het stelt helemaal niets voor".

Inmiddels heb ik de eerste nacontroles gehad en alles ziet er goed uit.